Reisverslag
‘Een project dat mijn geloof in altruïsme opnieuw wakker maakte’
In februari 2026 trokken VZW Let Us Change-bestuurslid en buurvrouw Katleen Van der Straeten en ik twee weken naar Ethiopië. Ik nam haar mee naar gekende en ook nieuwere delen van het land, we praatten bij met lokale vrienden en lieten ons inspireren door lokale impactmakers. Een buurman zijn enthousiasme lokte ons naar Yirgacheffe, naar een project dat mijn geloof in altruïsme opnieuw wakker maakte.
Serie: Nieuw hoofdstuk in Ethiopië
Na de pijnlijke beslissing om de samenwerking met de opvanghuizen in Ethiopië te beëindigen, zet Let Us Change haar missie verder. We laten ons omringen door warme mensen met een groot hart, gaan op zoek naar samenwerkingen met lokale impactmakers en projecten in Ethiopië waarin we écht geloven. In deze reeks nemen we je mee in onze doorstart. Aflevering 1: Hoop in de heuvels van Yirgacheffe.
Vroeg in de ochtend rijden we vanuit Hawassa een drie uur durende autorit naar Yirgacheffe, een Zuid-Ethiopisch plattelandsstadje, wereldwijd bekend om zijn fruitige wilde koffie. Landcruisers razen voorbij kleine nederzettingen met fruitkraampjes en koffiebarretjes langs de chaotische asfaltweg. Camions claxoneren luid naar koeien en geiten op de weg en laten wolken stof achter. Ezelskarren proberen er tussendoor hun weg te vinden. Het landschap wordt steeds groener en heuvelachtiger.
“In Yirgacheffe op de grote asfaltweg, net aan de brug over de rivier” staat Kris Demeter ons op te wachten. We groeten elkaar hartelijk in de bakkende zon. Kris is onze buurman in Wijgmaal en de voorbije jaren een goede vriend geworden. Hij ondersteunt al enkele jaren een project in Yirgacheffe met zijn ervaring rond educatie en zorg voor kinderen met een verstandelijke beperking. Zo lopen we daar plots met drie Belgskes uit dezelfde straat – nu samen op een vreemde plek zo’n 8500 km ver van huis.
De eerste ontmoeting
Kris leidt ons enthousiast naar de poort van het project. We lopen over het domein, door hoog weelderig gras, richting twee grote gebouwen die wat lijken op eenvoudige loodsen. Tussen de gebouwen spelen enkele kinderen onder een afdak op een kleine binnenkoer. Ze kijken nieuwsgierig naar ons terwijl we passeren. Wanneer we stoppen om hen te begroeten, komen ze plots naar ons toe met warme knuffels — alsof we elkaar al jaren kennen.
In het midden van het domein staat een huis met een verzorgde tuin en een kapelletje. Het is het huis van de broeders die het project leiden. We worden hartelijk ontvangen voor lunch door broeders Alex, Elias en Manda. Al snel wordt er gelachen en verteld over de kinderen, over hun realisaties en over de uitdagingen waar ze elke dag mee geconfronteerd worden.
Een feest met ouders en kinderen
Die namiddag nodigen broeder Elias en juf Abigail – de lokale coördinator en de hoofdopvoedster van het centrum – ons uit voor een bijzonder moment. Alle kinderen en hun ouders zijn uitgenodigd voor een kleine ceremonie om de start van de schoolvakantie te vieren. Met koffie, cake, frisdrank en dans. Aan de muur hangt een grote tekening: “Welcome Eline and Leen.”
Broeder Elias spreekt de vijftigtal kinderen en ouders warm toe. Daarna nemen ouders zelf het woord. Sommigen spreken met een grote glimlach. Anderen met tranen in hun ogen. Een vader vertelt hoe het centrum hem hielp zijn dochter beter te begrijpen. Ondertussen loopt een jongen tussen het gebeuren door, luid roepend en onstuimig. Kris fluistert trots: “Hij is zijn wereld aan het ontdekken.”
Even later begint de muziek en beginnen kinderen en begeleiders samen te dansen. Zorgeloos en vrolijk. Ze vieren gewoon het leven.
Onder de kinderen zien we onder andere kenmerken van autisme, het syndroom van Down, foetaal alcoholsyndroom en zien we kinderen die verlamd in hun stoel zitten… maar vooral kinderen die zich veilig voelen, elkaar aanmoedigen en voor elkaar zorgen.
Een plek waar kinderen kunnen groeien
Terwijl het feest verdergaat, neemt juf Abigail ons mee naar de twee klaslokaaltjes achter op de koer. Ze toont ons trots hun weekprogramma, met eenvoudige maar creatieve lesjes geïnspireerd door The School of Life. Er is een knutselhoek en een kleine ruimte voor kinesitherapie. Alles is eenvoudig, maar duidelijk opgebouwd met veel zorg en liefde.
Later, in de schaduw van de veranda, vertellen de 5 broeders ons meer over hun werk wereldwijd, in Ethiopië en over het project in Yirgacheffe. Dit dagcentrum bestaat zeven jaar en biedt vandaag opvang aan 45 kinderen met een mentale beperking. Vijf van hen konden ondertussen doorstromen naar het reguliere onderwijs. Zo leerde een doof meisje hier gebarentaal en volgt ze nu een ICT-opleiding op de hogeschool.
Voor kinderen met een beperking in Ethiopië is de realiteit vaak hard. In sommige gemeenschappen leeft nog sterk het geloof dat een kind met een beperking een vloek is. Broeder Manda vertelt hoe ze ooit een kind vonden met littekens van slagen door buren die het kind niet in hun buurt wilden. In andere gevallen worden kinderen verstopt, opgesloten of zelfs vastgeketend in de tuin. Niet uit wreedheid, maar uit schaamte, wanhoop en onbegrip.
Daarom begint het werk van het dagcentrum altijd bij de families. Het team gaat wekelijks op huisbezoek in de heuvels rond Yirgacheffe. Ze helpen ouders hun kind beter begrijpen en geven praktische tips om de zorg te verbeteren. Daarna komen de kinderen naar het centrum voor aangepaste activiteiten, educatie en kinesitherapie. Een veilige plek waar ze op hun eigen tempo kunnen groeien.
Het moment waarop alles samenkwam
Katleen en ik trekken ons even terug in ons hotel. Met een cola erbij bespreken we wat Let Us Change eventueel kan betekenen voor het dagcentrum. Kris komt erbij. We delen ons enthousiame over het mooie werk dat de broeders doen, de sterktes en de kansen die we zien in het bundelen van onze krachten. Samen proberen we een eerste inschatting te maken van hoe we duurzaam kunnen samenwerken met de broeders en wat daarvoor nodig is.
Daarna gaan we opnieuw in gesprek met de broeders, dit keer wat formeler en enkel met de 2 broeders die het project leiden. Maar het wordt meteen een bijzonder open en begripvol gesprek. Geen diplomatie, geen maskers. Gewoon ervaren collega’s die elkaar vinden in dezelfde ambitie: het beste doen voor kwetsbare kinderen, hun families en community.
En op dat moment wist ik het: Dit is het project waar ik naar zocht.
De avond eindigt met een heerlijke Ethiopische maaltijd, veel gelach en een biertje met de broeders. Ik kan me niet herinneren wanneer ik nog zo schaamteloos hard gelachen heb of me zo snel thuis voelde op een nieuwe plek.
Voorbij de labels
Eerlijk gezegd voelde ik in het begin zelf wat terughoudendheid bij de naam “broeders” en de link met de kerk, toen Kris me er voor het eerst over vertelde. Maar wat we in Yirgacheffe zagen, verraste me.
Het centrum wordt gedragen door een professioneel team van mensen uit verschillende landen, culturen en religies – uit Ethiopië, Zimbabwe, Rwanda en Tanzania. Hun motivatie is simpel: zorgen voor kinderen die vaak vergeten worden.
De broeders zelf leven eenvoudig en zetten zich volledig in voor dit werk. In de dagelijkse werking van het centrum speelt religie nauwelijks een rol. Alles draait om de kinderen en hun families. De energie, professionaliteit en warme samenwerking die we er zagen, hebben ons diep geraakt.
Een dringende nood
Vandaag is de grootste uitdaging voor het centrum transport. Veel kinderen wonen hoog in de heuvels rond Yirgacheffe, op plaatsen die moeilijk bereikbaar zijn. De wegen zijn ruw en vaak ongeschikt voor kinderen met beperkte mobiliteit. Momenteel heeft het centrum slechts één brommer, wat geen veilige oplossing is.
Daarnaast viel hun belangrijkste financiering in 2024 weg. Zonder nieuwe steun dreigt het centrum in juni 2026 te moeten sluiten.
Wat Let Us Change wil doen
Heel binnenkort keren vrijwilligster Hannah en ik terug naar Yirgacheffe om enkele weken mee te draaien in het centrum, verhalen te verzamelen en de werking nog beter te leren kennen.
Terwijl we elkaar beter leren kennen en een duurzaam partnerschap opbouwen, bereidt VZW Let Us Change een eerste schenking voor om de werking van het centrum in 2026 veilig te stellen. Maar we willen meer doen.
Samen met onze partners zamelen we dit voorjaar geld in voor een tweedehands Landcruiser – een kleine stevige 4×4 – zodat de kinderen veilig van en naar het centrum kunnen worden gebracht. In Ethiopië kost zo’n tweedehands voertuig tussen €20.000 en €40.000.
Help je mee?
Wil je mee helpen een auto te kopen? Je kan via de knop rechtsboven een donatie doen met vermelding “landcruiser” of stuur een mail naar eline@letuschange.net. Ook de paaseitjes van Atelier Charlotte zijn terug en volledig ten voordele van een auto voor het dagcentrum.
Dankjewel
De voorbije maanden kregen we de mooiste berichten van jullie. Woorden vol vertrouwen en energie om door te zetten. Dat we ons werk in Ethiopië kunnen verderzetten, is dankzij de steun van ons netwerk, de ervaring die we opdeden met de opvanghuizen in Hawassa en de belangeloze inzet van onze sponsors.
Samen blijven we er alles aan doen om kwetsbare kinderen in Ethiopië de kansen te geven die ieder kind verdient.
Dankjewel – of zoals ze in Ethiopië zeggen: Amesegenalu.